Wil je iets aardigs doen? Leg de lat niet te hoog en doe het meteen

Parkeer perfectionisme en doe het gewoon

Welkom! Ik ben Ernst-Jan Pfauth, mede-oprichter van De Correspondent en journalist. Elke week stuur ik je een tip over intentioneel leven. Ben je nog geen lid? Geef je net als 19.000 anderen op:

De afgelopen tien jaar ontvang ik een steady stroom aan geboortekaartjes. In de eerste jaren wilde ik een kaartje terugschrijven – met de hand, mind you – en die op de post doen. Maar in de drukte van het dagelijks leven schoof ik dat klusje soms weken uit en er lopen nu ook een paar kleuters rond wiens geboorte ik nooit met een kaartje heb gevierd.

Ik moest hieraan denken toen ik in het nieuwe boek van Oliver Burkeman las over een advies van meditatiedocent Joseph Goldstein:

Handel meteen als je de aandrang voelt om iets goeds te doen. Het gaat er niet om jezelf als een vrijgeviger mens te zien dan je bent, maar om te merken wanneer je van nature die neiging voelt – en die dan niet kapot te denken. De simpelste manier om dat voor elkaar te krijgen? Snel handelen. ‘Als je het gevoel hebt dat je iets wilt geven, doe het dan meteen.’

Ik zie dit als een aanmoediging om de lat niet al te hoog te leggen en meteen iets aardigs te doen als het me te binnen schiet.

Zo stelde ik een geboortekaartje terugsturen vaak uit omdat ik het perfect wilde doen. Ik wilde liever een handgeschreven kaartje posten dan via een online kaartenwinkel een gedrukt exemplaar sturen. Maar in de praktijk zorgde deze zelfopgelegde drempel ervoor dat ik soms niets verstuurde.

Dan kun je denk ik beter, zoals Goldstein betoogt, je perfectionisme parkeren en meteen handelen.

Toen ik met een vriend over dit inzicht sprak, vertelde hij me dat hij jarenlang vrijwilligerswerk had uitgesteld, omdat hij het gevoel had daar een dag per week vrij voor te moeten maken. Totdat hij op een goede dag spontaan aanbelde bij een verzorgingstehuis om de hoek. Daar springt hij nu vrijwel elke week een uurtje hier en daar tot ieders plezier bij.

Terwijl ik dit artikel schreef, bedacht ik me dat ik het schrijven van een berichtje voor een vertrekkende collega uitstelde. Ik wilde een paar uur vrijmaken voor de ‘perfecte’ afscheidstekst. Maar net nam ik even een pauze van dit artikel en schreef ik in een kwartier een tekst waar ik nu heel blij mee ben.

Het blijkt een terugkerend patroon: hoe langer ik wacht met iets aardigs doen, hoe groter het wordt in mijn hoofd en hoe kleiner de kans dat ik het nog doe. De remedie: meteen handelen (en zien dat het goedkomt).

Herken jij dit hobbeltje tot aardigheid ook?