Je nieuwsbrieven zijn de allereerste ooit waarvan ik blij ben dat ze in mijn inboxen verschijnen, open en daadwerkelijk lees (en stiekem zelfs naar uit kijk). Dank maar weer!
Derek Sivers schreef ooit 'Hell yeah or no' Het boek is minder sloganachtig dan de titel.
Ik vind in mijn takenapp TickTick de sectie 'Zal niet doen' handig om expliciet vast te leggen wat ik niet ga doen. Het is een beetje onhandig vertaald (Won't Do in het Engels) maar ik vind het wel plechtig klinken.
Op werk 'nee' zeggen vind ik vrij makkelijk, en ik ben ook niet iemand die steeds gevraagd wordt voor interviews of andere fancy dingen.
Wat ik veel moeilijker vind, is op privé niveau nee zeggen. Nee tegen loose ties of andere sociale verplichtingen. Hoe ga je daar mee om?
Nu ken ik Ernst-Jans principe dat je iets alleen moet doen als je het ook vanavond zou doen. Maar in een wereld waar iedereen weken vooruit plant, is dat best lastig. Want last minute zit iedereen vol.
De les uit Tracey Kidder’s The Soul of a new Machine: het moment waarop haar blik valt op de spreuk aan de muur (tegeltje) achter de engineering manager waarop staat:
Ik zie wel parallellen met 'Great at Work' van Morten T. Hansen - How Top Performers Do Less, Work Better, and Achieve More... En natuurlijk vanuit Apple de klassieke video over 'Intention' https://www.youtube.com/watch?v=cwCMV7LF6S4 - eentje om af en toe terug te kijken.
Sterk stuk. nee zeggen is hier geen defensieve truc, maar een esthetische keuze. Het gaat niet om minder doen, maar om werk maken dat je durft te ondertekenen met je naam in koeienletters.De echte vraag is niet: waar zeg je nee tegen?
Maar: welk werk verdient jouw onverdeelde aandacht — en wat moet daarvoor sneuvelen?
Je haalt Sartre aan over de duizeling van vrijheid. Nu je meer ruimte hebt: voel je die vrijheid als bevrijdend, of confronteert het je ook met nieuwe onzekerheden?
Met het schrijven van die vraag besef ik plots dat onzekerheden eenmaal bij veranderingen (lees: het leven) horen. Het is niet bevrijdend OF geconfronteerd worden met onzekerheden, het is beide tegelijkertijd. Ik besef dat mijn angst voortkomt uit het besef dat er eigenlijk niets is dat me tegenhoudt, dat er geen excuses zijn om te kiezen voor waar ik enthousiast over ben... behalve mijn eigen oordelen.
Als ik gemotiveerd en enthousiast ben, wat kan mij eigenlijk nog tegenhouden om daar niet voor te kiezen? Dat wekt tegelijkertijd angst op, merk ik. Want ik heb bij het kiezen om mijn agenda niet meer zo vol te plannen wel het volume van enkele 'verworvenheden' of zekerheden zachter gedraaid, maar ik merk dat ik toch andere schuilkelders aan het opzoeken ben.
Dit artikel resoneert niet alleen, het confronteert en doet me inzien dat ik nog altijd excuses zoek om maar niet mijn volle vrijheid uit te oefenen. Waarvoor oprechte dank!
Ik vind het toch een wat geprivilegieerde take. Altijd briljant zijn, dat is niemand. Dat geldt voor advocaten, chirurgen, kunstenaars, accountants, verpleegkundigen, politici, militairen en journalisten. Alleen maar iets schrijven als het briljant is: hartstikke leuk idee, maar als je niet af en toe rubrieken schrijft die gewoon prima zijn, hoe betaal je dan je huur/hypotheek, rekeningen en eten?
Daarnaast is het een slecht advies voor de jongere generatie. Als alles wat je doet briljant moet zijn, alsof je een soort kunstenaar bent die Grote Inzichten neer moet laten dalen op het volk, leidt dit tot een onmogelijke druk om perfect werk af te leveren. En perfectionisme wordt in de geestelijke gezondheidszorg geassocieerd met persoonlijkheidsstoornissen.
Misschien moeten we onszelf iets minder serieus nemen. De maatschappij draait doordat heel veel mensen hun werk gewoon prima doen. Briljant werk afleveren? Graag! Iedere keer? Een illusie. We zijn mensen, geen robots.
Hi Aliëtte, je hebt gelijk dat perfectionisme een valkuil is, en dat de meeste beroepen draaien op mensen die hun werk gewoon goed doen. Maar ik denk tegelijkertijd dat je iets leest wat ik niet schrijf. Het gaat me niet om 'altijd briljant zijn', dat streven staat ook nergens in het stuk. Het gaat om werk waar je achter staat, dat je met trots deelt. Dat is niet hetzelfde als perfectie nastreven.
Je nieuwsbrieven zijn de allereerste ooit waarvan ik blij ben dat ze in mijn inboxen verschijnen, open en daadwerkelijk lees (en stiekem zelfs naar uit kijk). Dank maar weer!
♥️ dank je wel weer!
Fijn stuk! Maar was dat niet Kierkegaard (geen Sartre)?
Sartre, Being and Nothingness. Maar zou me niet verbazen als Kierkegaard ook al eens zoiets heeft geschreven. Aanrader: https://www.penguin.co.uk/books/456932/the-penguin-book-of-existentialist-philosophy-by-various/9780241645413
Dankjewel voor deze tip!
Mooi genuanceerd.
Derek Sivers schreef ooit 'Hell yeah or no' Het boek is minder sloganachtig dan de titel.
Ik vind in mijn takenapp TickTick de sectie 'Zal niet doen' handig om expliciet vast te leggen wat ik niet ga doen. Het is een beetje onhandig vertaald (Won't Do in het Engels) maar ik vind het wel plechtig klinken.
Op werk 'nee' zeggen vind ik vrij makkelijk, en ik ben ook niet iemand die steeds gevraagd wordt voor interviews of andere fancy dingen.
Wat ik veel moeilijker vind, is op privé niveau nee zeggen. Nee tegen loose ties of andere sociale verplichtingen. Hoe ga je daar mee om?
Nu ken ik Ernst-Jans principe dat je iets alleen moet doen als je het ook vanavond zou doen. Maar in een wereld waar iedereen weken vooruit plant, is dat best lastig. Want last minute zit iedereen vol.
De les uit Tracey Kidder’s The Soul of a new Machine: het moment waarop haar blik valt op de spreuk aan de muur (tegeltje) achter de engineering manager waarop staat:
Not everything worth doing is worth doing well
Ik zie wel parallellen met 'Great at Work' van Morten T. Hansen - How Top Performers Do Less, Work Better, and Achieve More... En natuurlijk vanuit Apple de klassieke video over 'Intention' https://www.youtube.com/watch?v=cwCMV7LF6S4 - eentje om af en toe terug te kijken.
Sterk stuk. nee zeggen is hier geen defensieve truc, maar een esthetische keuze. Het gaat niet om minder doen, maar om werk maken dat je durft te ondertekenen met je naam in koeienletters.De echte vraag is niet: waar zeg je nee tegen?
Maar: welk werk verdient jouw onverdeelde aandacht — en wat moet daarvoor sneuvelen?
Je haalt Sartre aan over de duizeling van vrijheid. Nu je meer ruimte hebt: voel je die vrijheid als bevrijdend, of confronteert het je ook met nieuwe onzekerheden?
Met het schrijven van die vraag besef ik plots dat onzekerheden eenmaal bij veranderingen (lees: het leven) horen. Het is niet bevrijdend OF geconfronteerd worden met onzekerheden, het is beide tegelijkertijd. Ik besef dat mijn angst voortkomt uit het besef dat er eigenlijk niets is dat me tegenhoudt, dat er geen excuses zijn om te kiezen voor waar ik enthousiast over ben... behalve mijn eigen oordelen.
Als ik gemotiveerd en enthousiast ben, wat kan mij eigenlijk nog tegenhouden om daar niet voor te kiezen? Dat wekt tegelijkertijd angst op, merk ik. Want ik heb bij het kiezen om mijn agenda niet meer zo vol te plannen wel het volume van enkele 'verworvenheden' of zekerheden zachter gedraaid, maar ik merk dat ik toch andere schuilkelders aan het opzoeken ben.
Dit artikel resoneert niet alleen, het confronteert en doet me inzien dat ik nog altijd excuses zoek om maar niet mijn volle vrijheid uit te oefenen. Waarvoor oprechte dank!
Ik vind het toch een wat geprivilegieerde take. Altijd briljant zijn, dat is niemand. Dat geldt voor advocaten, chirurgen, kunstenaars, accountants, verpleegkundigen, politici, militairen en journalisten. Alleen maar iets schrijven als het briljant is: hartstikke leuk idee, maar als je niet af en toe rubrieken schrijft die gewoon prima zijn, hoe betaal je dan je huur/hypotheek, rekeningen en eten?
Daarnaast is het een slecht advies voor de jongere generatie. Als alles wat je doet briljant moet zijn, alsof je een soort kunstenaar bent die Grote Inzichten neer moet laten dalen op het volk, leidt dit tot een onmogelijke druk om perfect werk af te leveren. En perfectionisme wordt in de geestelijke gezondheidszorg geassocieerd met persoonlijkheidsstoornissen.
Misschien moeten we onszelf iets minder serieus nemen. De maatschappij draait doordat heel veel mensen hun werk gewoon prima doen. Briljant werk afleveren? Graag! Iedere keer? Een illusie. We zijn mensen, geen robots.
Hi Aliëtte, je hebt gelijk dat perfectionisme een valkuil is, en dat de meeste beroepen draaien op mensen die hun werk gewoon goed doen. Maar ik denk tegelijkertijd dat je iets leest wat ik niet schrijf. Het gaat me niet om 'altijd briljant zijn', dat streven staat ook nergens in het stuk. Het gaat om werk waar je achter staat, dat je met trots deelt. Dat is niet hetzelfde als perfectie nastreven.
Hoi Simon,
Ik heb het stuk even teruggelezen: je hebt gelijk. En daarmee ben ik ook gerustgesteld, waarvoor dank!
Goed om te lezen! Ik snap je eerdere interpretatie wel hoor, dat stuk over Jesse kan het idee geven dat ik dat bedoel. Fijn weekend!
We zijn het eens! Fijn weekend.
En dat zegt iemand die altijd zegt ‘als je iets doet, doe het goed’. Ik pleit dus nadrukkelijk NIET voor middelmatigheid, wel voor realiteitszin.
En hier nu nog eentje met een goed voornemen!
Ik ga nu een nee template schrijven, dank!
Veel succes!