Vroeger placht ik te zeggen, een burn-out komt niet door te hard werken maar door je collega's. Inmiddels moet ik dat nuanceren, een burn-out komt door jouw reactie op je collega's. Het ligt dus meestal niet aan het werk of aan je collega's. Stress is een keuze.
Vrouwen hebben vaker last van burn-out dan mannen, stress is daarmee echt geen keuze, maar een gevolg van hoe we werk en prive hebben ingedeeld.
Het is overigens geheel in lijn met de huisige samenleving dat we uitval (maar ook succes) toewijzen aan het individu.
Onderzoekers stellen ook dat meer welzijn (op het werk) geen individuele interventies maar collectieve actie vraagt. Dat bleek uit onderzoek onder 46000 Britse werkenden (William Fleming).
Dit artikel van de BBC gaat over waarom vrouwen meer burn-out zijn dan mannen.
Mijn ervaring met arboartsen is dat ze je graag asap weer aan het werk jagen, omdat het "kan bijdragen aan je herstel". Voor iemand in een "autistic burn-out" (enchanté?) sloeg dat advies de plank volledig mis. Terwijl ik van mijn werk houd! Zowel van de inhoud, de plek, als mijn collega's. Maar ja. Leven in deze idiote wereld van altijd AAN stuurde mijn zenuwstelsel naar standje overstroom naar een totale shutdown. Dan heb ik juist niks sociaals nodig, maar afzondering en zo min mogelijk prikkels. Mijn neurodivergente brein wijkt misschien bovengemiddeld af van de norm, maar dit kan dus ook het verhaal zijn. ✌️
De ziekte van pfeiffer wordt veroorzaakt door een infectie met het epstein-barrvirus en is daarmee echt anders dan een burnout. Hierbij is het belangrijk om voldoende rust te nemen bij ernstige vermoeidheid en kan te snel opbouwen zorgen voor langdurige klachten (een post-acuut infectieus syndroom, ME/CVS, vergelijkbaar met long COVID). Verder goed stuk!
Vroeger placht ik te zeggen, een burn-out komt niet door te hard werken maar door je collega's. Inmiddels moet ik dat nuanceren, een burn-out komt door jouw reactie op je collega's. Het ligt dus meestal niet aan het werk of aan je collega's. Stress is een keuze.
Vrouwen hebben vaker last van burn-out dan mannen, stress is daarmee echt geen keuze, maar een gevolg van hoe we werk en prive hebben ingedeeld.
Het is overigens geheel in lijn met de huisige samenleving dat we uitval (maar ook succes) toewijzen aan het individu.
Onderzoekers stellen ook dat meer welzijn (op het werk) geen individuele interventies maar collectieve actie vraagt. Dat bleek uit onderzoek onder 46000 Britse werkenden (William Fleming).
Dit artikel van de BBC gaat over waarom vrouwen meer burn-out zijn dan mannen.
https://www.bbc.com/worklife/article/20210928-why-women-are-more-burned-out-than-men
Mijn ervaring met arboartsen is dat ze je graag asap weer aan het werk jagen, omdat het "kan bijdragen aan je herstel". Voor iemand in een "autistic burn-out" (enchanté?) sloeg dat advies de plank volledig mis. Terwijl ik van mijn werk houd! Zowel van de inhoud, de plek, als mijn collega's. Maar ja. Leven in deze idiote wereld van altijd AAN stuurde mijn zenuwstelsel naar standje overstroom naar een totale shutdown. Dan heb ik juist niks sociaals nodig, maar afzondering en zo min mogelijk prikkels. Mijn neurodivergente brein wijkt misschien bovengemiddeld af van de norm, maar dit kan dus ook het verhaal zijn. ✌️
De ziekte van pfeiffer wordt veroorzaakt door een infectie met het epstein-barrvirus en is daarmee echt anders dan een burnout. Hierbij is het belangrijk om voldoende rust te nemen bij ernstige vermoeidheid en kan te snel opbouwen zorgen voor langdurige klachten (een post-acuut infectieus syndroom, ME/CVS, vergelijkbaar met long COVID). Verder goed stuk!