Je mist meer dan je denkt als je alles optimaliseert
Milan Kundera over toevalligheden en de dimensie van schoonheid
Afgelopen maand was ik op de London Book Fair voor mijn uitgeverij POM.Press. Op zoek naar nieuwe titels, naar de nieuwe Co-intelligentie!
Wat een ontzettend inefficiënte bijeenkomst is zo’n beurs. Je zit een half uur aan tafel met een agent die een catalogus doorbladert. Samen bekijk je elk boek. “Nee, dit is het niet.” “Nee, hier zit niks voor me tussen.” Volgende tafel. Weer een half uur.
Al die catalogi hadden ze ook gewoon kunnen mailen. Of beter: ik had er een AI-agent doorheen kunnen jagen die een eerste schifting maakt. Scheelt iedereen een reis naar Londen.
‘s Avonds had ik het erover met een paar vakgenoten en de gemoederen liepen hoog op, haha. Volgens sommigen konden we zo’n beurs wel afschaffen. Maar dan gaat er in de zoektocht naar efficiëntie denk ik toch iets verloren.
Want je smeedt relaties op een bijeenkomst waar het hele boekenvak rondloopt. Je ziet honderden covers voorbijkomen en doet en passant ideeën op die je thuis achter je laptop nooit had gekregen. En misschien fluistert iemand je iets toe over een boek dat nog niet in de catalogus staat, en blijkt dat een klapper.
Toen ik het er een paar dagen later over had met iemand, deelde ze een citaat van Milan Kundera dat ik sindsdien niet meer uit m’n hoofd krijg:
“Je kunt de mens terecht verwijten dat hij in zijn leven van alledag blind is voor dergelijke toevalligheden, waardoor zijn leven de dimensie van schoonheid verliest.”
Ik wil zo efficiënt mogelijk werken, maar niet zonder blind te raken voor toevalligheden.
Bijvoorbeeld door altijd ruimte te houden voor willekeurige koffieafspraken. Mijn interesse te volgen tijdens een werkdag (ook als die afwijkt van mijn plannen).
En door af en toe een paar dagen op een totaal inefficiënte beurs door te brengen.