De afgelopen weken kwam ik minder toe aan mijn werk dan me lief was.
Nu was dat niet het grootste probleem. Een familielid herstelde van een operatie en vrijwel al mijn tijd ging naar zorg. Wat ik uiteraard met liefde en in volle overtuiging deed.
Alleen voelde ik me daarnaast schuldig naar mijn werk. Er viel veel te doen, ik werkte naar een lancering toe, maar kwam er amper aan toe.
Toen het beter ging met mijn familielid, ging ik zelf onderuit en kon ik wéér niet werken.
Ik raakte daar steeds gefrustreerder van. En ironisch genoeg kwam dat mijn concentratie op de schaarse momenten waarop ik wel kon werken niet ten goede. Dan had ik eindelijk een half uur de tijd, maar dacht ik: ‘eigenlijk heb ik een focusblok van drie uur nodig’.
En toen, op PRECIES het juiste moment, luisterde ik in de auto naar een podcastaflevering waarin allerlei schrijvers hun belangrijkste schrijfadvies deelden.
Eentje van hen was Seth Godin, en hij zei exact wat ik op dat moment - ergens op de A1 - moest horen. Hij bekritiseerde de slogan van Nike en stipte vervolgens de denkfout aan die ik al wekenlang maakte:
‘Just do it’ implies what the hell. It doesn’t matter. That’s not a good way forward because it pushes you to be a hack who’s not responsible for your own work. The alternative is to replace the word just with the word merely. Merely do the work. The time you are spending narrating yourself doing the work, the time you’re spending catastrophizing the work is not helping anything.
‘Doe alleen maar het werk’. Door Godin realiseerde ik me dat ik moest stoppen met verhalen aan mezelf te vertellen over hoe weinig ik aan m'n werk toekwam.
Je hebt immers meer tijd voor je werk als je geen tijd besteedt aan het obsessief peinzen erover.
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar zodra ik mezelf op het dramatiseren betrap, werk ik stug verder. Beter voor mijn werk, en veel beter voor mijn humeur.
Ik moest aan steven Pressfield denken in War of Art :
> "Sometimes entire families participate unconsciously in a culture of self-dramatization. The kids fuel the tanks, the grown-ups arm the phasers, the whole starship lurches from one spine-tingling episode to another. And the crew knows how to keep it going. If the level of drama drops below a certain threshold, someone jumps in to amp it up. Dad gets drunk, Mom gets sick, Janie shows up for church with an Oakland Raiders tattoo. It’s more fun than a movie. And it works: Nobody gets a damn thing done."
"Just do it". Doe het nu maar gewoon... stel dat ik die slogan zou verbouwen naar mijn wereld, vertaal in mijn woorden, omdat woorden er toe doen, voor iedereen anders uiteraard.
"Doe het louter"
Het legt voor mij de nadruk op de motivatie, de reden... zelfs al spreek ik die niet uit. Je zou zelfs verwachten dat na louter nog iets komt. Doe het louter voor... Maar ik hou wel van het open eind. Zeker als ik intern weet wat mijn verlangen uiteindelijk is. Zonder andere bijbedoelingen of externe motieven.
In contrast met "Doe het gewoon". Bijna zonder overdenken. De handeling zelf die blijkbaar belangrijk is. Doe het ondanks twijfel en weerstand toch. Natuurlijk omdat ik denk er beter van te worden.