5 series die je een shotje medemenselijkheid geven

Een gastartikel van Anke Meijer, dé serierecensent van Nederland

Toen ik tweeëntwintig was, ging ik als blogger aan de slag bij NRC. Doodeng. Gelukkig waren een paar van m’n nieuwe collega’s bijzonder aardig, waardoor ik me vrij rap op m’n gemak voelde. Eén van hen was Anke Meijer.

Maar inmiddels, achttien jaar later, heb ik nog iets heel anders aan Anke te danken: ik heb me uren ondergedompeld in prachtige series die me via de normale algoritmische wegen nooit bereikt hadden. Zoals Task. Of Somebody Somewhere, die later in deze nieuwsbrief nog terugkomt.

Anke heeft zich ontwikkeld tot dé serierecensent van Nederland. Wat ik zo leuk vind: naast haar werk voor NRC en de VPRO houdt ze ook een Substack bij, I Like To Watch, waar ze nog veel dieper de materie in duikt. Daar ontdek ik dus die juweeltjes.

Toen ik laatst met Anke sprak over wat goede series met je kunnen doen, ontstond het idee voor dit gastartikel op Intentioneel Leven: vijf series die je leven kunnen verrijken.

Over to you, Anke:

---

Anke Meijer

Beste lezer,

De wereld staat in brand, figuurlijk maar steeds vaker ook letterlijk. En ik? Ik schrijf over tv-series. Ik zal niet ontkennen dat dit soms een beetje frivool voelt, zeker als ik de zoveelste inwisselbare Netflix-true crime serie probeer te duiden. Veel vaker, gelukkig, heb ik het gevoel dat met mijn werk wel degelijk iets kan bijdragen. Juist nu.

Kunst (ja, series zijn kunst, punt) is altijd belangrijk, maar des te meer in een wereld die in brand staat. Kunst prikkelt. Het helpt ons om te ontspannen en te genieten. Het herinnert ons eraan hoe mooi de wereld en onze medemens eigenlijk is. Geeft ons reden om door te ploeteren, om te vechten voor dit moois.

Series doen daarnaast nog iets dat volgens mij van levensbelang is in een brandende wereld: ze kweken empathie. Dat is wetenschappelijk bewezen (echt!) en geldt voor alle fictie. Toch vind ik dat vooral series er uitermate goed in zijn. Misschien omdat ze ons meestal een shotje medemenselijkheid geven zonder dat je er erg in hebt. Series nemen je immers van onder je dekentje op de bank mee naar andere werelden, ze plaatsen je in andermans schoenen, tonen hoe het leven voor de ‘ander’ is. Ze maken dat wat ver weg is en eng lijkt, dichtbij en vertrouwd raakt.

Zonder series had ik geen idee hoe het hedendaagse bestaan voor inheemse jongeren in Amerika er (ongeveer) uitziet of hoe bikkelhard het leven in een Engelse mannen- of Iraanse vrouwengevangenis kan zijn. Een serie kan me laten zien wat klimaatverandering betekent voor een plaatsje aan de kust in Wales, en me tegelijkertijd boeien met een moordmysterie. En ondanks het lezen van talloze krantenartikelen over het onderwerp, voelde ik de angst en stress die de gedupeerden van het toeslagenschandaal moeten hebben gevoeld pas echt in mijn lijf nadat ik al meerdere afleveringen met ze had meegeleefd (na het zien van De Toeslagenaffaire, heb ik me direct aangemeld als Luisterend Schrijver).

Hebben alle series deze kracht? Zeker niet. En dat hoeft ook niet. Vermaken is ook een kunst. Maar de series die het doen, hebben bij mij altijd een streepje voor.

Hieronder daarom een paar van mijn persoonlijke favorieten:

The Leftovers (HBO Max)

Een serie die ik altijd en overal tip, omdat ik iedereen deze uitzonderlijke kijkervaring gun. The Leftovers is gebaseerd op het boek van Tom Perotta en werd door hem en de geweldige Damon Lindelof (Lost, Watchmen, Mrs. Davis) naar het kleine scherm vertaald. Het begint bij de ‘Sudden Departure’, het moment waarop twee procent van de wereldbevolking plots in het niets verdwijnt, en kijkt daarna naar de vreselijk uiteenlopende manieren waarop wij mensen kunnen omgaan met onzekerheid, verlies en rouw. Dat klinkt zwaar, en de eerste helft van het eerste seizoen is dat ook (loeizwaar zelfs), maar wie doorzet, wordt beloond met een hart vol verwondering, liefde en compassie voor de ander.

Friday Night Lights (Prime Video)

Texas Forever! Iedereen die deze serie al heeft gezien, heeft dit zinnetje net hardop naar z’n scherm geroepen. Friday Night Lights, over een klein plaatsje in Texas en het footballteam van de lokale high school, is het soort serie dat je voor altijd in je hart sluit. Ver voor Ted Lasso en zijn eeuwige optimisme, was er Coach Taylor (Kyle Chandler) die samen met zijn vrouw Tami (Connie Britton) liet zien wat medemenselijk is. Deze serie van showrunner Jason Katims (Parenthood) ademt hoop en vriendelijkheid, en is tegelijkertijd zo spannend en meeslepend als sportverhalen kunnen zijn. En, in de toen nog piepjonge cast herken je meerdere inmiddels Hollywoodgrootheden als Michael B. Jordan en Jesse Plemons.

Somebody Somewhere (HBO Max)

Een werkelijk wonderschone serie over hele gewone mensen die hele gewone (en daarmee unieke) levens leiden, en regelmatig erg grof in de mond zijn. Somebody Somewhere heeft daarnaast de mooiste vriendschap die ik ooit op televisie zag. Ik zal nooit vergeten dat acteur Jeff Hiller, toen ik hem mocht interviewen over het laatste seizoen, uitriep dat hij dankbaar was voor de drie seizoenen die ze kregen omdat ‘Hollywood niet houdt van mensen die eruitzien zoals wij’. Waarmee hij bedoelde: geen filmsterrenuiterlijk. Ik blijf hopen dat hij ongelijk krijgt (Hiller is momenteel gelukkig te zien in het erg leuk Widow’s Bay op Apple TV+), want deze cast met Hiller en Bridget Everett voorop, wist me enorm diep te raken.

It’s a Sin (NPO Start met plusabonnement)

Ik hou van series die me emotioneel volledig vloeren. It’s a Sin is zo’n serie. In het kort handelt het over de verwoestingen die de aidsepidemie in de jaren ’80 in Groot-Brittannië veroorzaakte. Maar eigenlijk gaat het over de mensen die erdoor werden geraakt, al die mooie levens die nooit voltooid konden worden en geliefden die wegvielen. Mensen die toentertijd uit angst, onbegrip én kil gemak door de maatschappij werden ontmenselijkt. Scenarist Russell T. Davies (Years & Years, Queer as Folk) wist personages te creëren waarvan je zo gaat houden, dat je rouwt wanneer ze wegvallen. Een vreselijk indrukwekkende serie die je hart vol liefde achterlaat en ervoor zorgt dat je nog eens goed nadenkt voordat je meegaat in de tendens om hele groepen te dehumaniseren.

Mocros (NPO Start)

De jongste serie op het lijstje, en de enige Nederlandse titel, maar nu al onmisbaar wat mij betreft. Deze tragicomedy is niet alleen slim, warm en grappig, maar doet iets dat in ons land – helaas – heel erg vernieuwend is: het gaat over een biculturele vriendengroep, met daarin meerdere Marokkaans-Nederlandse twintigers, en niemand (NIEMAND) in het groepje of in de serie heeft iets met de onderwereld te maken. De hoofdpersoon wil zelfs acteur worden (iets dat me deed denken aan evenzo leuke series als Bait op Prime Video en Dreaming Whilst Black op NPO). Mocros-makers Shariff Nasr en Sahil Amar Aïssa werkten jaren aan de serie en willen laten zien hoe ontzettend leuk en rijk ons land is, juist omdat er zoveel verschillende mensen wonen. Daar slagen ze wat mij betreft enorm in.

Ik interviewde Sahil en Shariff laatst voor I Like to Watch. Lees het interview hier.

---

Hier Ernst-Jan weer! Las je Anke’s post met plezier? Volg dan zeker haar tweewekelijkse nieuwsbrief. Dan ontdek je net als ik geweldige nieuwe series via haar: